Het is vrijdag een uurtje of 11.00 in de ochtend en ik ben net wakker. Langzaam komt het afschuwelijke besef dat ik je kwijt ben weer net zoals elke dag de afgelopen 3 weken. Langzaam komt dat misselijke gevoel weer opzetten. Ik heb geen zin... om te eten... geen zin... om te douchen... ik heb eigenlijk geen zin meer om te leven. Overal waar ik kom en mensen het te weten komen zie ik verslagenheid. Iedereen die hoort dat mijn lieverd danny na 5 weken samenwonen is gestorven... word even stil. En weet vervolgens geen houding te geven of ook maar iets zinnigs tegen mij te zeggen. Het is fijn dat ze meeleven maar hun verslagenheid maakt het voor mij allerminst makkelijker.

Ik zit op dit moment met vele praktische problemen. Wij zouden samen alles gaan betalen. Nu sta ik er alleen voor. We waren bezig om officieel te gaan samenwonen. Dat was in elk geval nog niet gebeurd. Dus heb ik nergens recht op en moet ik vele vele instancies enzo gaan bellen en aanschrijven. Het laatste wat ik kan is alles op een rijtje zetten en praktische zaken regelen. Ik wil gaan reizen. Ik moet gaan reizen. Ik kan niet door op deze manier. Het is zo cru om iemand 10 maanden te mogen kennen en 5 weken het gevoel compleet te zijn te mogen hebben. En dat dat dan wegvalt na 5 weken... ehm is het om mij te kwetsen ?

Mijn pad leid mij wel over vreemde wegen. Ik ben ter wereld gekomen in grave en heb 4 jaar het idee van een gelukkig gezin mogen ervaren. Todat mijn vader zijn handen niet thuis kon houden en hiermee eigenlijk mij en me zusje veroordeelde tot een gescheiden gezin. Wat ik uit ervaring kan zeggen, niet erg handig is. Me moeder heeft altijd keihard moeten werken terwijl me vader pas na 10 jaar alimentatie moest betalen. Leve het rechts-systeem !! Zelf begon ik te worstelen met mijn indentiteit rond me 7 denk ik of eerder maar dan onbewust. Hierdoor raakte rond me 14 een beetje de weg kwijt. Ik begon te blowen en heb een beetje geexpirimenteerd met drugs. Het mooie is wel dat ik werkte en eigenlijk gewoon me school heb afgemaakt met zeer mooie cijfers ! Nadeel is misschien dat ik veel beter kon.

Zo kwam het dat ik na het behalen van me diploma het huis uit moest omdat me moeder het niet meer trok. Zij heeft ook een verleden. Maar ik was 15 bijna 16 toen ik in het eerste opvanghuis zat. En zo ging het verder. Ik kon me toen niet inschrijven bij de woningbouw en was gedwongen dan op kamers te gaan. Heb toen even geprobeerd naar school te gaan maar ook dat ging niet. Dus ben ik gaan werken en heb dat gedaan todat ik begon in te storten rond me 20ste. Ik wilde als man niet verder meer. Ben toen vertrokken naar Amsterdam omdat ik hoopte daar me geluk te vinden. Na een aantal maanden daar rondgezworven te zijn moest ik terug naar den bosch. Daar ben ik uiteindelijk bij het ggz in behandeling gekomen. Ik zat opgenomen in een open inrichting waar ik eigenlijk niet helemaal thuishoorde. Rust had ik nodig en tijd. Die heb ik daar gekregen en zo begon mijn transformatie naar het vrouw zijn. Ik mocht op 4 juli 2007 opnieuw geboren worden. Het was echt heerlijk en ik heb met volle teugen genoten van het succes dat ik had alles was goed verlopen.

Daten deed ik altijd al en ben hierna daarmee verder gegaan. Na mijn verjaardag op 28 sep kwam ik danny tegen hier op netlog. Hij was de eerste die mij zo aansprak dat ik hem een berichtje stuurde. Hij reageerde een dag later en we zaten vrijwel meteen op msn. Het weekend erna hebben we afgesproken en sindsdien zijn we eigenlijk samen (ik zeg expres zijn want liefde is niet zomaar over) We waren op 1 juni samen gaan leven. En woonden echt op 5 juni samen. We zijn naar Parijs geweest en hebben heerlijk op het engelenmeer gezeten. We zijn zaterdag 5 juli naar z'meer gereden waar we op de koffie gingen bij zijn ouders. We vertelden dat het zo goed ging en we erg blij waren. Hierna is een vriendin van mij gekomen en zijn we richting Fleetpop leidsedam gereden. Waar we rond een uurtje of 17.00 waren. Om 19.00 begon peter pan een speedrock band. Danny vond het maar niets en voelde zich niet lekker. Hij zei dat hij even in de auto ging zitten. Ik vroeg of ik mee moest. Nee hij was even rust denk ik. Ik bel je dadelijk even zei ik.

En wanneer ik dat dus rond 20.00 deed kreeg ik hem niet te pakken. Toen maar zijn ouders gebeld en zijn beste vriend mike. Ik ben naar de parkeerplaats gelopen en zag de auto niet. Werd een beetje bang of boos van waar ben je nu toch ? Na echt alle parkeerplaatsen gehad te hebben en vele malen gebeld te hebben. Kreeg ik telefoon van Mike hij had danny bereikt... iemand van de ambulancedienst nam op en zei dat hij gereanimeerd werd... de tijd stond stil. Ik heb zijn ouders gebeld en ben naar het ziekenhuis gesneld. Ik kwam als eerste aan. Rende naar binnen en zag hem staan omringd met doktoren. Ik dacht alles is goed jongens. Maar toen ik de tweede keer keek was hij weg en werden wij meegenomen in een kamertje... dan weet je eigenlijk al genoeg he... ik rende naar buiten en heb alles bij elkaar geschreeuwd...

Wat ik doen moet kan ik niet... zoveel problemen gezien... zoveel pijn geleden. Hoe ik ooit deze wereld als mooi kan ervaren zal me denk ik voor altijd een raadsel blijven. Mensen wat ik jullie wil zeggen is dit :

Heb elkaar lief en geniet met volle vreugde van elke dag

Want voor je het weet is het te laat..............



Chandra boxstart

Zo na vele weken ben ik weer "normaal" wat dus in houd dat ik niet meer 24 uur per dag mezelf loop te pijnigen over het waarom van alles maar met name natuurlijk waarom danny mij ontnomen was. Een vraag die op het eerste gezicht niet te beantwoorden is. Ik heb zelf allerlei antwoorden gevonden, antwoorden die het eigenlijk alleen nog maar moeilijker maken. Het was ontzettend moeilijk om afstand te doen van het gevoel wat danny mij gaf. Ik kan niet meer gelukkig rondlopen want dat "gelukkig" was met jou lieverd. Nu kan ik spreken van een goed leven. Een leven wat zich onberispelijk laat glijden naar de diepste putten op aarde om vervolgens als een vulkaan-uitbarsting haar energie tentoon te stellen.

"Ik leef enkel voor het moment daar ik de tijd niet heb om zinnigheid op te geven"

De diepere betekenis van leven is de diepere betekenis van het "zijn"
Want wat we zijn en wie we zijn en wanneer we zijn heeft alles te maken keuzes en ontwikkeling. Ik heb de keuze ooit gemaakt om voor danny te gaan. Ook heb ik de keuze gemaakt om samen te gaan wonen. Dat was in ieder geval gelukt. Maar waar ik op doel is de keuze. Als ik ooit weer die keuze moet maken maar dan met een ander persoon zal ik zeker terug-voelen naar de afgelopen weken. Ik durf zeker te zeggen dat het me wel bewuster heeft gemaakt. Ieder moment dat wij leven denken wij na en sturen wij die gedachtes uit door te communiceren. Dat krijgt een ander weer binnen en zo gaat die gedachte-golf zich verspreiden en heb jij dus onbewust invloed op alles wat er gebeurd. Wat dus niet inhoud dat wij alles kunnen controleren.

Naar mijn mening zijn we overgeleverd aan de tand des tijds

De eenzaamheid speelt me parten en zorgt voor een allesbehalve fijn gevoel van binnen. Het is inmiddels 2 maanden geleden dat ik je verloor lieverd. Het stomme is ook ik was net aan je gewend.. aan je aparte manier van leven en je eigenzinnige gedachtengang. Heel mijn leven lang had ik gehoopt om mijn bestaan te kunnen delen met iemand. Niet zomaar iemand, maar iemand die mijn diepste gevoelens kon en wou begrijpen en mij daarmee geruststelde door mij het gevoel te geven niet meer alleen te zijn. Ik heb je geholpen met vele praktische zaken. Ook heb ik je meer inzicht in jezelf gegeven. Jij gaf mij daar een hoop liefde voor terug. Liefde die mij het gevoel gaf de moeite waard te zijn.. iets wat ik inmiddels steeds minder begin te voelen. Niet dat ik spontaan een minderwaardigheids complex krijg maar het zorgt er wel voor dat ik me afvraag waar ik het dan allemaal voor moet doen ?

Mijn vrienden en vriendinnen hebben me in het begin erg gesteund. Ook me moeder en me zusje zijn er voor mij geweest. Dat heeft zo'n 2 weken geduurd. Daarna is het net alsof iedereen tegen mij zegt dat ik door moet gaan. Doorgaan met leven, doorgaan met het voelen van liefde, doorgaan met het voelen van de pijn ? Het voelt alsof ze me hebben laten vallen. Ik denk zelfs dat mijn situatie zo enorm heftig is en of was dat mensen liever even geen contact hebben.. om maar niet herhinnerd te worden aan hoe hard en koud het leven kan zijn. Als ik daarover na ga denken.. dan besef ik me pas hoe erg het dan voor mij moet zijn..............................................- ..................................................- ..................................!!
Waarom laten ze me dan links liggen ? Waarom is er eigenlijk maar 1 die werkelijk begrijpt hoe moeilijk ik het heb.. en mij daadwerkelijk probeerd erdoorheen te krijgen ?

Tranen beginnen te vloeien.. ik weet het ook niet zo goed meer allemaal. Ik ben naar Lowlands geweest om me zinnen te verzetten.. daarvan ben ik goed terug-gekomen. Ik had al was het maar even nieuwe energie. Die energie heb ik gebruikt om werk te zoeken. Iets wat kennelijk in een lastige tijd valt zo na de grote vakanties. Dus inmiddels alweer 4 weken dat ik zoek. Ik denk nu iets gevonden te hebben. Het blijft alleen de vraag wanneer ik daar kan beginnen. As woensdag heb ik een gesprek met de chef van de afdeling daar en hoop ik te horen te krijgen wanneer ik kan beginnen. En als ik eerlijk ben.. blijft het maar weer de vraag hoelang ik dat ga volhouden. Ongediplomeerd werk is nou eenmaal niet iets waar ik mezelf lang mee bezig kan houden.

Mensen zien mij als een sterk persoon.. iemand die het altijd wel redt. Op zich hebben ze daar gelijk in echter weet ik nu niet meer hoelang ik dat nog ga volhouden. Het kost me bergen van energie om alleen al boodschappen te doen. Ook heb ik de wil of zin niet meer om verder te gaan. Komt er zo'n stemmetje in me op MAAR JE MOET DOOR damn denk ik dan.. waarom mag ik het niet gewoon opgeven ? Hoeveel pijn moet ik nog lijden ? Hoeveel van die achterlijke debiele mensen moet ik nog ontmoeten ? Tuurlijk er zijn uitzonderingen maar het gros van de mensen om mij heen wil ik liever niet kennen. Zij hebben zo'n ander wereldbeeld dan ik.. dat ik er soms bang van word. Al die kortzichtige gedachtes en simpele levens drijven me tot waanzin. Hoe kunnen de meeste mensen zo dom zijn ? Waarom ben ik door die gedachtengang gedoemd om alleen te zijn ? Waarom kunnen mensen niet gewoon net als wij deden lieverd LEVEN zoals het leven bedoeld was ?

het leven als een chaotisch verlangen naar orde

Vele blogjes heb ik geschreven, vele vragen heb ik gesteld. Het zijn mijn emoties en gedachten die ik beschreef. Ik doe dat voor mezelf.. om toch ergens reacties te krijgen op hoe ik het leven ervaar. Het heeft me altijd geholpen om meer inzicht te krijgen in hoe mensen tegen mij aankijken. Danny heeft mij iets belangrijks geleerd.. hij leerde mij dat ik echt mezelf mag zijn.. en dat wanneer ik dit doe... ik de volgende indruk bij hem achterliet..

Lieve Chandra,

Hoe is het?
Met mij goed, alleen mis ik je wel, vooral je gekus en geknuffel... hihi

Wat ik wel graag tegen je zeggen wil, dat ik tot jou ben aangetrokken vanwege je vrouwelijkheid, begrip/verstand, eerlijkheid en vertrouwen. En niet omdat je transsexueel bent. In mijn gevoel ben je 'gewoon' een vrouw. En de maatschappij zal dat in mijn idee gewoon moeten respecteren of buiten mijn bewustzijn moeten vertoeven. Ik maak er geen punt van maar het is geen rede of oorzaak voor mijn gevoel voor jou. Dat je, je levenservaring gebruikt om andere een betere toekomst te bieden is natuurlijk alleen maar goed.

Het is dus niet bedoeld om je daarvan tegen te houden, het feit dat jij graag in de belangstelling staat vind ik geen probleem, maar dat mensen je uitlachen wil ik voortaan wel iets mee gaan doen. Alleen door mensen aan het denken te zetten kunnen we allicht een klein deel van de Maatschappij wat toleranter maken. Ik vind het erg krachtig dat je voor jezelf op komt maar ik wil daarbij wel aan je zijde staan... Voor dat ze mij vreemd gaan behandelen.

Ik kan best wel tegen gelul, maar vind het wel belangrijk dat ze hun kortzichtige denkbeeld niet als normen en waarden verspeiden. Dus de volgende keer dat iemand stom staat te lachen om hun eigen ontwetendheid voel ik sterk geneigd om enkele hersencellen van dit mensen aan het werk te zetten. Ook al is dat niet iets waarmee ik veel ervaring heb, maar het voed me wel om in actie te komen. Het is niet de rede waarom ik mijn gevoel voor jou heb laten groeien.

Het is niet zomaar dat ik iedereen met me ouders laat kennis maken, daarmee heb ik min of meer al aangegeven dat ik wel serieus ben en ook geen noemenswaardige twijfels heb bij een serieuze relatie met jou. Ik hoop dat overkomt want ik heb wel een beetje moeite om dit haarscherp in woorden uit te drukken.

Voor de zekerheid zal ik nog even kort en direct zeggen wat ik hiermee precies bedoel.

Ik vind je super, lief, aantrekkelijk, verstandig, intelligent, krachtig, teder en knuffelig... Dat is de oorzaak en de bron voor mijn gevoel voor jou. Het Transsexuele deel is niet acceptabel als nadeel voor mij, maar is ook niet geheel een voordeel. En begrijp dat dit wat extra inzet van mij vraagt maar dat heb ik er wel voor over.

Liefs, Knuffels en Kusjes Danny.








Zo zal ik je blijven herhinneren lieverd als de enige uit duizenden..

De wetenschap van het leven is naar een perceptie zoeken terwijl deze onderhevig aan de continuele verandering word beinvloed door onze gedachtengang. Wat eigenlijk inhoud dat wij altijd bezig zijn met het zoeken naar een voor ons accepteerbare verklaring voor al wat wij ons beseffen. Er worden allerlei chemische stofjes aangemaakt die onze emotionele werkelijkheid beinvloeden waardoor wij ons bewust worden van al wat er om ons heen gebeurd. Wij ervaren "tijd" als iets wat ervoor zorgt dat wij ouder worden, terwijl feitelijk onze eiwit productie steeds minder gaat functioneren waardoor er steeds minder nieuwe cellen worden aangemaakt en de oude langzaam afsterven.

Als ik met deze kennis ga filosoferen. Weet ik dat ik veel van de mindere ervaringen in mijn leven een gevolg zijn van eerder gemaakte keuzes. Nu heb ik natuurlijk sommige keuzes zeer bewust gemaakt zonder dat ik precies wist hoe het zou uitpakken. Je kunt nooit alles weten en daarmee de "juiste" keuzes maken. Want wat is nu precies de juiste keuze ? Als ik de keuzes die hebben geleid tot mindere ervaringen niet had gemaakt, had ik de kennis niet gehad om tot dit perspectief te komen. En daarmee zou ik mezelf een stuk puzzel ontzegd hebben. Alles wat er om ons heen gebeurd, gebeurd omdat wij het nodig hebben. Het zijn allemaal stukjes die tesamen deze realiteit vormen.

Dus de realiteit waarin wij leven is het gevolg van onze gedachtes, van onze hersengolven. Nu word het doordat wij denken dat dit niet zo is, vaak vol van ongeloof ontvangen. Dit omdat wij ons niet kunnen beseffen dat wij onszelf die ellende hebben aangedaan. Wij hebben ooit een keuze gemaakt die er uiteindelijk toe heeft geleid. Echter ervaren die ellende niet als het gevolg van die keuze. Wij zoeken naar allerlei gerustellende verklaringen om god maar niet te tornen. Dit terwijl er geen goed of kwaad bestaat. Er bestaan slechts prettige en minder prettige keuzes. Keuzes die op het einde leiden naar een verheven perceptie van realiteit oftewel verlichting.

Het is moeilijk om het geheel te begrijpen met name omdat wij deze wereld nu ervaren als een langzame tijdbom. Een tijdbom die wanneer deze ontploft voor een nieuwe manier van leven zal zorgen. Wij hebben ervoor gezorgd dat dit de realiteit is. Het is niet zo dat de natuur uit zichzelf voor grote klimaatschommelingen zorgt. Hier hebben wij toch echt wel een handje bij geholpen. Ondanks het feit dat er vele klimaats veranderingen zijn geweest voordat wij onze industriele revolutie begonnen. Hoe moeten wij dan het nieuwe tijdperk in ? Ik denk dat we ieder voor zichzelf een andere levenswijze op na moeten houden. Door onszelf bewust te worden van de kracht die onze keuzes hebben op onze realiteit. Wat simpelweg inhoud dat we bewuster moeten gaan leven, we moeten ons beseffen dat wij allemaal tesamen deze ruimte innemen. Dat we allemaal verantwoordelijk zijn voor de puinzooi en schoonheid van onze planeet.

You are the creator of your own universe, so what ever happens you created it

Het is laat en ik kan weer eens niet slapen. Ik heb net volle maan gekeken en dat was toch wel een grappige film die me soms toch kon ontroeren waardoor ik weer even afgeleid was van het missen van liefde en genegenheid. Het doet nog steeds veel pijn en op sommige momenten kan ik eerlijk zeggen dat het echt even goed gaat. Maar altijd nog komt op een gegeven moment een gevoel van eenzaamheid opzetten en denk ik terug aan onze momenten samen. En dan in het speciaal die waarbij jij mij geruststelde en me daarmee een gevoel gaf waardoor ik de hele wereld aankon. Nu jij er niet meer bent is dat gevoel er ook steeds minder. Soms voel ik wel dat je me kracht geeft maar je laat tevens blijken dat ik het toch echt zelf moet doen. De draad oppakken en ervoor gaan. Mezelf niet laten kennen en gewoon mijn eigen doelen bereiken. Een van mijn doelen was toch om oud te worden met iemand en eigenlijk met jou.. Nu je heengegaan bent worstel ik soms met de gedachte om uiteindelijk weer iemand te vinden waarmee ik hopelijk echt oud mag worden.

Jij hebt ooit tegen mij gezegd dat ik gewoon niet alleen wou zijn en daar heb je gelijk in. Doordat ik weinig tot geen familie heb is die behoefte vaak wel aanwezig geweest. Ik zie bij mijn zusje diezelfde behoefte. Haar schoonfamilie is belangrijk voor haar geworden gewoonweg omdat het niet prettig is om alleen te staan in het leven. Ergens heb ik moeite met de gedachte aan iemand anders ontmoeten en aan de andere kant begrijp ik mezelf volkomen. Juist nu heb ik een enorme behoefte aan een schouder en aan heel veel liefde en begrip. En juist nu is het voor de meeste mannen ongepast om dat te geven. Het is erg frustrerend merk ik en misschien moet ik gewoon veel uitgaan om me zinnen te verzetten. Ik zie mezelf niet een jaar lang op deze manier in het leven staan. Er moet snel iets veranderen maar wat weet ik nog niet precies.

Het zal uiteindelijk allemaal wel loslopen en ik moet me er gewoon doorheen slaan. Een ding weet ik zeker er kan mij werkelijk in dit leven niets meer gebeuren waar ik nog van sta te kijken. Het heeft mij nu al zoveel gegeven dat het lijkt op een nachtmerrie. Kan me niet voorstellen dat het werkelijk zo enorm naar blijft. Maar ja dat is dan de positieve kracht van binnen die spreekt. Ik houd me vast aan kleine dingentjes. Binnenkort weer werken en dan hopelijk eind dit jaar even eruit voor een maandje of wat. Voor nu lekker slapen want ik begin inmiddels toch wel een beetje moe te worden van me eigen gezever hoor.

weltrusten lieverd

xxx chandra

Dwalend door de nacht op eindeloze gedachtengangen die zich stuk voor stuk ontplooien als kleine stukjes die tesamen weleens het paradijs zouden kunnen vormen. Paradijslijk leven als een grote legpuzzel waarbij je de stukjes in de verkeerde volgorde aangeleverd krijgt. Het maken van die puzzel vergt groot vakmanschap en zorgt door de tijden heen dat je ervaren word in het zien van verbanden die nodig zijn om deze puzzel te doorgronden. Misschien zoals ik de afgelopen jaren heb ervaren en dan met name de laatste 8 weken. De gedachtengang liefde te vinden en jezelf te zijn is denk ik waar het allemaal om draait.

Het is soms heel lastig om het leven wat je leeft in perspectief te zetten. En het is nog lastiger om een goede balans te vinden tussen je goede gevoelens en je slechte gevoelens. Door wat ik op dit moment doormaak moet ik het leven gaan bekijken als de hierboven beschreven puzzel. Alleen wanneer het leven draait om het moment zul je het intens eender ervaren en zo dat stukje paradijs mogen voelen of zelfs voor een ogenblik mogen aanschouwen. Momenten zijn tijdloos en herhinneringen zijn als foto's. Maar nooit zal iets eeuwig duren. Ik kan mezelf rijk rekenen met het uitzicht van die puzzel. Het is een van de mooiste vergezichten die er bestaan.. die samen met jou..

Zo zeg wat kan het leven snel gaan he. Zo was ik gaan samenwonen en zo was danny overleden. En dat gegeven bleek genoeg om toch echt de afgelopen 8 weken gek te worden en tot de meeste vreemde dingen in staat te zijn. Zo kwam het dat ik bijna letterlijk mee ben gesleurd naar lowlands om daar me zinnen te kunnen verzetten. En zo kwam het dat ik 1 week voor lowlands alles nog moest regelen inclusief het kaartje. Wat warempel toch erg makkelijk bleek. Toen ik daarna de auto even inspecteerde kwam ik erachter dat de accu inmiddels echt op was en dus ook absoluut niet meer opgeladen kon worden. Leuk dacht ik alle nare dingen komen achter elkaar he. Maar goed wie goed doet goed ontmoet en zo heeft een hele goede vriend die automonteur is mij een tweedehands accu gegeven zodat wij lekker met de auto naar lowlands konden.

We zijn om 16.00 vanuit den bosch aangereden en rond 17.15 daar aangekomen. Vroeg zat dachten we. We moesten echter toch 2.5 uur in de rij wachten voordat we ons campingplekje konden zoeken. En zo zaten we dus om 21.30 voor onze tent even bij te komen. Echter had ik natuurlijk nog veel meer spullen bij. En moest ik noodgedwongen nog 1 keer lopen. Nou heb ik natuurlijk een grote mond en ben ik bij de converse rij gaan klagen omdat ik het gewoon even niet meer trok. En mocht ik van die aardige mensen meteen doorlopen (CONVERSE RULES) Ik was denk ik rond 22.15 terug en heb me luchtbed opgeblazen en ben samen met me vrienden gaan bbqen. Wat temidden van al die mensen die hun tent nog op moesten zetten een heerlijke bedoeling was. Mensen werden gek van die heerlijke geur. Zo hebben we snel nog even een paar vrienden gemaakt waardoor onze tent mooi veilig stond en we het meteen erg gezellig hadden.

We zijn die vrijdag vroeg opgestaan en hebben een heerlijke ochtend gehad. Waarna we dus van het eerste concert konden genieten. En genieten deden we volop het was echt even heerlijk om 55000 stoorzenders te hebben. Het was voor mij daarom ook erg makkelijk om even niet aan danny te denken en voor het eerst dus weer niet misselijk te zijn en soms echt waar gewoon spontaan te lachen. Nu zou ik liegen als ik zeg dat ik het hele weekend makkelijk heb gehad. Maar het was echt voor mij toch wel een soort redding. Op een gegeven moment ben ik daar alleen gaan ronddwalen en heb ik vele mensen leren kennen. Die soms denk ik toch wel iets konden merken aan mij. Maar al met al heb ik mezelf toch behoorlijk van de wereld af geholpen door mezelf in geen geval in te houden hihi. Dus ben ik zaterdagavond all-out gegaan en heb ik staan te stuiteren op breakcore, minimal, electro enz. Het grappige was dat ik die avond veel aanspraak heb gehad en een aardige man mij heeft terug-gelopen naar mijn tentje. En daar mij wel wou zoenen maar ik natuurlijk niet. Hij is als een nette heer weer vertrokken mij achterlatend in een voldaan en euforisch gevoel van liefde en begrip.

Die zondag-ochtend wou mijn buurvrouw alles weten. Want tja zoiets verwacht je natuurlijk niet denk ik. Hoewel ik mezelf ken en weet dat ik op de een of andere manier nog wel even de tijd nodig heb voordat ik ooit aan andere mannen kan denken. Voorlopig heb ik earth-dance om naar uit te kijken. Daar ga ik weer lekker los gewoon mezelf helemaal laten gaan op het ritme van liefde. Ik kan jullie niet half zeggen de ironiek wanneer je juist je partner verliest en daarmee ook die constante stroom van liefde dus. Dat is wat het zo zwaar maakt.. het is zo fijn om samen te zijn des te pijnlijker is eenzaamheid soms. Al met al kan ik zeggen dat ik zal overleven. En dat Lowlands zeker een speciaal plekje in mijn hart heeft gekregen. Lowlanders thx and see you next year

Pijn ik vraag me af wanneer het zal stoppen. Pijn doet het, zoveel pijn dat je lichaam besluit het in kleine mate toe te laten. Maar niet teveel aangezien je dan meteen in shock beland. Het is nu 2 weken geleden. 2 weken... jeetje. We woonden pas 5 weken samen dat is over 3 weken precies de tijd die alweer verstreken is denk ik bij mezelf. Het besef je kwijt te zijn krijg ik steeds meer... ik ben je kwijt voor altijd. Nooit meer lieve woordjes... nooit meer de steun die je me gaf. Nooit meer samen... het klinkt als een nare melodramatische musical. Maar het is de realiteit. Ik zal het moeten accepteren en er mee moeten leren leven. Leven met de gedachte dat we het goed hadden samen en dat ik nooit meer een eerste ware liefde zal hebben. De komende tijd ga ik weer werken... en daarna misschien zelfs uitgaan. Ik moet door. Het is onbeschrijvelijk nog steeds en ik denk dat als ik mezelf laat gaan ik nog maanden tot niets in staat ben.

Ik realiseer me nu ook dat het besef van leven en dood dat ik heb erg op de juiste lijn ligt. En dat ik hierdoor juist een vredig gevoel krijg. Het doet nog evenveel pijn maar de gedachte dat je eindelijk verlichting bereikte met mij bij mij doet mij natuurlijk goed. De gedachte... het zijn precies de gedachtes die wij hadden. Over alles die dit juist een hele bizarre gebeurtenis maken. Het leven als leerschool... en jij hebt examen gedaan en bent... geslaagd...! Waar gaat het heen met deze wereld vroegen wij onszelf af. Het gaat nergens heen... alles is al gebeurd... wij herleven ons leven met de nieuwe energie die we krijgen na opnieuw gereincarneerd te worden. Energie als magische wolken drijvend op liefde en haat om vervolgens te verdampen todat het totaal vergaat.

Je Bestemming...
Al is er maar één -
één mens
die zich aan jou verwarmt,
één mens
wiens hoop,wiens troost
wiens lente je bent,
een nieuw seizoen.
Al is er maar een -
één mens
die een mens aan je heeft,
Dan leef je niet tevergeefs,
je beantwoordt aan je bestemming....

Daila Lama

Langzaam komt het tot mij
Dat maakt me blij

Ik had geen gevoel
Jij begrijpt toch wat ik bedoel ?

Het is zoveel tegelijk
Het stopte me, het maakte mij rijk

Rijk aan tranen, tranen om jou
Ik wil je niet vergeten maar voel me zo blauw

Doorgaan zal ik, ook al lijkt er niets meer aan nu
Ik wil verder ik moet verder, ook al is het o zo cru

Jij wilde liever niet luisteren naar mij
Ook al had ik gelijk en liet ik je zo vrij

Nee lieverd jij deed liever je eigen ding
En zo zit ik hier nu en draag als enige onze ring